Na Sialkot hadden we een paar dagen vrij en die tijd hebben we benut door naar Lahore te gaan; een stad met 18 miljoen inwoners! Een prachtige stad!

In januari schreven we het volgende: De oude stad is een stadsdeel met hele smalle straatjes en natuurlijk een zeer druk straatleven. Ik heb vaak het gevoel in de middeleeuwen en/of in een oosters sprookje rond te lopen; alles gebeurt op straat, mensen leven en werken op straat. Er wordt ook gekookt op straat; er zijn veel eetstalletjes waar op open vuur in grote pannen wordt gekookt en omdat het wat fris is, zitten er veel mannen om het vuur heen. Dit alles geeft, vooral wanneer het donker wordt een sprookjesachtige sfeer. Maar het leven in Pakistan is voor veel mensen verre van een sprookje; er wordt hier heel hard gewerkt! Als je bijvoorbeeld ziet hoe hier de spullen worden vervoerd; of ze sjouwen grote zware zakken op hun schouders of ze trekken/duwen karren met vracht. Soms zijn deze karren zo zwaar dat ze nauwelijks vooruit komen. Verder zie je ook veel wagens met paarden, ezels of ossen ervoor en verder kleine vrachtautootjes die tot de kop toe vol zitten.

 en dan hier de foto's;

Toen we in december en januari in Pakistan aan het werk waren hebben we wel steeds berichten geplaatst maar geen foto's. Het duurde daar zo verschrikkelijk lang voordat die foto's opgeladen werden, daar had ik niet het geduld voor.Maar nu wil ik dan toch met een bepaalde regelmaat nog foto's plaatsen.

Als eerste over Sialkot(een dorp ten noorden van Lahore). Op 31 december 2010 schreef ik o.a. het volgende

Woensdag zijn we gestart met de cursus met 7 deelnemers waaronder een aantal jongeren van de familie waar we logeren. Ze zijn hier met eren project kinderrevalidatie gestart; na hun werk/studie bezoeken ze een aantal gezinnen met een kind met een beperking. Behalve theorie doen we ook veel practische dingen; 's ochtends komen ouders met kinderen, ook bezoeken we families thuis. Er is in dit dorp veel behoefte aan deskundigheid en ondersteuning; wanneer andere families horen dat we ergens op bezoek komen, komen zij ook langs met hun kind met een beperking.

Ook maandag rijden er hier inNederland weer  vele busjes van het aangepaste vervoer om kinderen naar het speciaal onderwijs te vervoeren. Bij sommige scholen staan er wel 10 bussen. Of op de snelweg rijden er wel 3 achterelkaar aan. Grote busjes en iedereen netjes een eigen stoel.

In Pakistan verloopt het aangepaste vervoer vaak moeizaam, niet ieder project heeft al busvervoer. De busjes die er wel rijden zijn klein maar er gaan toch gemakkelijk 20 kinderen in zo'n kleine Suzuki PIck up.

Het is voor de projecten de grootste zorg: geen vervoer betekent dat er geen kinderen naar het project kunnen komen. Immers een verstandelijk gehandicapt kind laat je niet alleen op straat. De afstand is vaak ook te ver om te lopen, zeker voor de onzekere en moeizame lopers.

Op Gosha -e-Affiat is dit niet anders ook zij zitten zonder vervoer en merken dat ouders hun kind niet sturen omdat er geen goed vervoer geregeld is.

Een bus is dus een must.

Zoals ik al in mijn vorige blog schreef zijn we bezig om sponsoren te vinden voor het aanschaffen van een bus voor het vervoer van kinderen van Goshia Affiat. Karin heeft dit project inmiddels aangemeld bij de 1 % Club. De 1 % Club noemt zich dxc3xa9 internationale marktplaats die slimme ontwikkelingsprojecten koppelt aan mensen, geld en kennis. Ons project heet: 

 Laat het busje rijden! Geef voor een minibusje voor gehandicapte kinderen in Pakistan !

Hier; http://www.1procentclub.nl/projects/suzuki kun je meer lezen over het project. 

Maar je kunt natuurlijk ook altijd nog rechtstreeks geld overmaken naar onze rekening. Verder zijn we ook blij met alle tip sover waar we ook sponsoren kunnen vinden.

Met het verzenden van het speelgoed zijn we nog steeds bezig; we wachten op een bericht uit Karachi! 

Het is alweer bijna 2 maanden terug dat ons laatste bericht hier werd geplaatst. Maar dat betekent echter niet dat er niks gebeurd is, integendeel! 

Sinds woensdag 23 maart zijn we officieel een stichting. De naam van onze stichting is Special Kids Pakistan. We zijn nog aan het nadenken over een logo, wie heeft een leuk idee?.

Momenteel zijn de stafmedewerkers van de verschillende centra in Karachi bezig met een managementcursus. Deze cursus wordt gegeven door een nederlandse vrouw die al jaren in Pakistan, Lahore woont. We hebben haar vorige jaar in Nederland ontmoet en toen we in Pakistan waren hebben we ook een paar dagen bij haar gelogeerd. Ze mailde ons dit weekend dat iedereen hard aan het werk is met het leren schrijven van een missie, een visie en dat ze zich verdiepen in organisatiestructuren, in de taken van een bestuur enz. enz.

Het speelgoed is helaas nog steeds niet verzonden.Er wordt wel hard gewerkt, zowel in Karachi als hier in Friesland, om het hopenlijk deze maand nog te verzenden.

Verder zijn we bezig om sponsoren te vinden voor het aanschaffen van een bus voor het vervoer van kinderen. In Pakistan is het de gewoonte dat kinderen die ver van school/dagverblijf wonen opgehaald worden door een busje. Tot nu toe maakte Gosha Affiat gebruik van een bus met chauffeur, zij betaalde niet erg veel aan deze chauffeur en op een dag weigerde hij om nog langer voor hen te rijden met als gevolg dat de kinderen ook niet op het dagverblijf kwamen.  Zo'n situatie moet niet te lang duren want anders komen de kinderen helemaal niet meer. Onderwijs aan kinderen met eenverstandelijke beperking heeft voor de meeste ouders niet de hoogste prioriteit. De kinderen blijven dan thuis; verpieteren binnenshuis of gaan zwerven op straat met alle gevolgen van dien. Gelukkig zijn de problemen met de chauffeur voor het moment wel opgelost.

Er is ongeveer 6300 euro nodig; we hebben een verzoek voor 4300 euro ingediend bij de 1 % club. De andere 2000 euro proberen we op een andere manier bij elkaar te krijgen.

de meiden van Goshia Affiat

We zijn nu met de laatste dagen Karachi bezig; morgenvroeg nog een laatste trainingsbijeenkomst. Morgenmiddag hebben we plannen om naar de film te gaan met ondermeer de vrouw van de familie waar we logeren. Zaterdag hebben we nog een lunchafspraak en zaterdagavond nog een klein afscheidsfeestje en dan vliegen we zondagmiddag om 17.00 uur naar Colombo in Sri Lanka.

Afgelopen dinsdag hebben we weer spelmaterialen gekocht. We hadden het adres gekregen van iemand van de centra. We hebben een auto meegekregen, Karin reed! Na wat heen en weer vragen naar de weg kwamen we in een bazaar terecht waar allemaal schoolspullen werden verkocht. Een bazaar is een wirwar van smalle straatjes, steegjes bijna. De "speelgoedwinkel" bestond uit een ruimte van 2 meter breed en 8 meter diep. De klanten staan op straat achter een soort houten toonbank. De winkelman zag blijkbaar aan onze neus dat we veel wilden kopen en nodigde ons in de winkel uit; een deel van de toonbank werd omhoog geklapt en al klimmend via een doos en een laag muurtje zijn wij achter de toonbank beland. De winkel was helemaal tot bovenin vol gepropt met materialen. Er was erg mooi spelmateriaal en we hebben dan ook flink ingeslagen. Gelukig was er een flinke voorraad en wat niet in de winkel lag werd achterin de winkel via een trap van de zolder gehaald. En tussen de bedrijven door kregen we natuurlijk ook nog een kopje thee. Elke keer weer een bijzondere belevenis; dergelijke winkels zien er altijd heel rommelig uit maar ze hebben altijd heel veel xc3xa9n ze kunnen altijd alles vinden!

Verder hebben we deze week nog weer de verschillende projecten bezocht. Het is dan goed om te zien dat het spelmateriaal wat ze al van ons hebben gekregen goed en enthousiast gebruikt worden!

Zo de laatste week in Karachi, Pakistan is aangebroken. We hebben vandaag een training verzorgd, eigenlijk de laatste trainingsdag. Vrijdagochtend (tot 14.00 uur) hebben we nog een ochtend maar op deze ochtend gaan we het hebben over actieplannen, zowel individueel als centrumgericht. We willen van de verschillende deelnemers horen hoe ze het geleerde in de praktijk gaan implementeren; wat ze als eerste aan willen pakken en hoe ze dat gaan doen. 

De rest van de week gaan we weer naar de verschillende centra toe om te adviseren op de werkplek. Het is de eerste keer dat we dit zo doen maar het bevalt ons xc3xa9n de therapeuten/leerkrachten erg goed; het wordt op deze manier echt maatwerk. 

Morgenvroeg gaan we naar een centrum toe en morgenmiddag willen we weer spelmateriaal kopen. We hebben een adres gekregen waar goed spelmateriaal verkrijgbaar schijnt te zijn. Het speelgoed dat we vorige week hebben gekocht is al verdeeld over de verschillende centra. Vorige week waren we op xc3xa9xc3xa9n van deze centra en het was heel leuk om te zien hoe er door de verschillende kinderen mee werd gespeeld!

Een van onze onderwerpen is activiteiten aanbieden op het ontwikkelingsniveau van de kinderen xc3xa9n varieeren met de verschillende activiteiten. We vinden dat de activiteiten soms wat eentonig worden aangeboden. Maar als je dan ziet hoe weinig materiaal er is, dan is het ook wel moeilijk om variatie te hebben in de activiteiten. 

Gelukkig zit er schot in het verzenden van de materialen. We proberen deze week nog te regelen dat iemand hier in Karachi de aankomst van de verzending regelt. Hopenlijk kan het materiaal dan eind maart toch nog verzonden worden!!

Zo de eerste week Karachi zit er op. Een week met veel bezoeken aan de verschillende projecten en een trainingsdag. We hebben inmiddels een redelijk beeld gekregen van hoe er op de verschillende projecten wordt gewerkt en waar we in de training aandacht moeten schenken xc3xa9n natuurlijk hebben we bij de deelnemers gecheckt waar zij behoefte aan hebben. 

 Woensdagmiddag zijn we met 2 vrouwen van de projecten naar een speelgoedwinkel gegaan, we hebben daar van een deel van het geld van speelgoedproject spelmateriaal aangeschaft. Er was niet vreselijk veel goed speelgoed maar we hebben toch voor elk project een flinke tas kunnen vullen. Vanmiddag gaan we nog 2 schommels kopen (schommels waar de ook wat oudere kinderen goed gesteund in kunnen zitten), morgenvroeg gaan we nog naar een market die alleen op de zondagochtend wordt gehouden; hier willen we ook nog spelmateriaal kopen.

Schreef ik vorige week nog dat we eigenlijk niet met z'n tweetjes op straat mogen; donderdag aan het einde van de dag zijn we toch nog even naar een bazaar hier in de buurt geweest. We hebben daar wat leuke dingetjes voor onszelf gekocht, ondermeer een soort wok/koekepan. Ik kan me er nu al op verheugen dat ik daar straks mee ga koken!

Gisteren zijn we in Karachi aangekomen; een miljoenenstad met 20 miljoen inwoners! en met heel veel bussen, auto's, brommers en dus ook heel veel uitlaatgassen. Het weer is hier prima, zo'n 21 graden. Het vest en de sokken hebben we daarom al uitgedaan.

De situatie in de stad is zodanig dat we nog niet alleen de straat op mogen gaan maar dat zal in de loop van de 3 weken hopenlijk nog veranderen.

Morgen (maandag) hebben we een ontmoeting met de mensen van de verschillende centra om te bespreken hoe we de komende 3 weken vorm gaan geven. We gaan in elk geval komende woensdag spelmateriaal aanschaffen. Verder willen we ook proberen of we hier in Karachi iets kunnen regelen zodat het (tweedehands)spelmateriaal toch nog verzonden kan worden. Er zijn al verschillende opties genoemd en de verschillende mensen zijn al aan het kijken of ze iets voor ons kunnen betekenen.

Verder kregen we via de mail te horen dat de kerk Lippenhuizen/Hemrik op werelddiakonaatsdag op 6 februari aandacht aan ons project gaan besteden, onder de noemer van " toekomst voor Pakistan" . We hebben het hier al aan de verschillende mensen verteld dat de kerk in ons dorp dit gaat doen; het wordt hier als een enorme steun ervaren. De laatste tijd voelen de christenen zich steeds onveiliger in het land; zeker nu met de blasfemiezaak en na de moord van de gouverneur van de Punjab.

We zitten nog steeds in Multan; we zijn erg druk met het geven van de training en het kijken/supervisie geven in de klassen. We zitten hier in een (klein) revalidatiecentrum waar een therapieruimte is voor het geven van fysiotherapie/ergotherapie en er zijn op de school 3 groepen. De leerlingen zijn vooral verstandelijk beperkt, varierend van een zeer laag nivo tot een iets hoger nivo. Op zich gaat het hier prima maar met het aanbieden van activiteiten aan de kinderen met het hele lage niveau hebben ze moeite. Vaak functioneren deze kinderen verstandelijk op een niveau van 8 maanden tot 1 jaar. De activiteiten die ze bieden zijn vaak veel te moeilijk. In deze groep geven we dus de meeste adviezen maar ook tijdens de training heb we hier aandacht voor. Vanmiddag was er een bijeenkomst voor moeders waar Karin een verhaal heeft gehouden.

Verder hadden we deze week 2 x een eetafspraak buiten de deur; 1 keer bij de Little Sisters, een franse nonnenorde en gisteravond hebben we gegeten bij de familie van 1 van de therapeuten; dit was een familie met kinderen (2 zonen en 8 dochters). Een aantal dochters waren al getrouwd en woonden dus niet meer thuis. Maar de zonen waren ook getrouwd en wonen er dus nog wel met hun hele gezin waaronder ook weer heel veel meiden. We worden altijd in een kamer met een groot tweepersoonsbed ontvangen en op de rand van het bed zaten dus veel zussen en nichtjes. De maaltijd werd trouwens ook op het bed geserveerd, heel gezellig!!

Morgen nog een dag in Multan en daarna vertrekken we zaterdag dus naar Karachi voor de laatste 3 weken.